BUTTERFLY KISSES

Ilang araw na pinakakahihintay bago maganap ang matagal ng pagbabago sa buhay ng aking nakakabatang kapatid na babae...and kanyang KASAL!

She is 3 years younger than me (Tama ba?pag age kasi usapan, i intend not to talk about it e), and she will be getting married on Saturday with her 1st and last BF in her life...

I am excited actually to see her walk in her wedding dress, partly, i am helping her organize the wedding (wedding planner kuno), the invitation (ehto lang kaya ko sagutin out of my expense...hehehe), souvenirs, the choirs who will be singing on her wedding day...the menu...etc.

After almost 3 months of preparation(yeap, 3 months only, parang b-day lang ah, coz her soon to be husband will be leaving soon for U.S), busy dito, busy doon, busy pa sa work, we are finally reaching the most awaited day.

But why my excitement suddenly made me feel sad this past few days?
Dunno, i was talking to an officemate this morning,she just got married last year, she was telling me that her bro felt the same way too when she was about to walk on the aisle.

Maybe i am just jealous, that my little sister will be moving away from us, that she will be taken away from us by a stranger whom we just known for the past four years...hmp...

Its like this kasi, we grew up under one roof, we went to the same school, we shared things, and i am not used not seeing her on her room everytime i go home on weekends, or in a dinner table every sunday,specially now that she found the guy where she will be spending the rest of her life with...Maybe i'll just miss the closeness that we have...

Ganun pa man, sabi nga ng ka opisina ko, people come and go, I, myself too will soon have a family of my own, a home to go to every night, its just a cycle..."Nothing remains constant except change..."

IM BROKE BUT NOT BROKEN

"Punyeta ka!wala ka nanaman kwarta?" i heard this lady saying this to his son as i passed one the oldest street going to my auntie's house. I paused for a while, to listen to their conversation, medyo may pagka isyusero ako e, chizmoso ba...

"Nagtatrabaho ka panaman, wala ka lagi pera"
"Madami ako gastusin ma eh" the guy replied
"oh ehto 500, bayaran mo yan sa sahod mo ah" getting the bill from her wallet.

After the long unfriendly conversation between the mother and her son, bibigay din pala si mommy, ginusto pang magbunganga sa anak...
I guess the two noticed me watching them, so i pretended that i was waiting for someone and picked up my cellphone as if i am talking to someone over the phone, dahil sa ka chizmisan ko, nagmkuha tuloy akong tanga, na kinakausap ang telepono...

I slowly moved my feet and started walking going to where i should be, i checked my pocket, hehehehe, can you imagine, i work for 24 days a month and yet i only have php 120.00 on my pocket? i remember the lady while ago saying " Punyeta ka! wala ka nanaman pera!" Umalingawngaw bigla ang boses nung babae...Kiber!hahaha

yeap i maybe broke, but im not broken... i mean, hindi ako mayaman financially, pero i am very wealthy and rich sa pagmamahal..hmf!Buo pagkatao ko, masaya, though hindi parin kontento, but over all, im not broken, unlike other people, may pera nga, hindi naman masaya...dalawa sa kakilala ko came from buena familia, comitted suicide,yes, they are not broke, but broken instead...sumalangit nawa kaluluwa nila...

FRIEND'S FAVOR

Here's a copy of a blog which my friend asked me to post. I hope she can send the message to that someone out there...you know who you are..:) so here it is:

Kailan Tama ang Pag-ibig?

Sa mga nakalipas na mga araw ay abala ako sa pagbabasa ng mga pocketbooks dahil wala na akong iba pang mabasa. Lahat ng mabasa ko ay parang nangyayari sa totoong buhay. Marahil dulot lang ito ng pagkabalisa at paghahanap sa isang taong mahalaga sa buhay ko. Lagi kong hinihintay ang mga text niya sa akin. Pero diyata’t mapaglaro ang tadhana.Nakatanggap ako ng text mula sa kanya na nagsasabi, “ Im hapi wen im wid u. Pero hanggang dun lang un. U know it. So much have been said. U luv me very much, u say. If u rily do, plz. I beg u.. I want to change.” Parang binagsakan ako ng langit at lupa. Hindi ko alam kung kanino hihingi ng tulong o kung tulong nga talaga ang kailangan ko. Nahanap ko na lang ang sarili kong nakikipaginuman sa mga kaibigan ko. Naisip ko tuloy, sa tuwing mararamdaman ko ba ito ay laging ganito ang gagawin ko? Kinuha ko ang cell phone at sumagot ng ganito “If dat wil make you hapi, I’ll do it for u. Hindi mo ko pinahalagahan at ‘wag mong sabihing anjan ka lang para sa akin. Sana masaya ka. Ndi na rin ako magttext at magpapakita sayo.” Ndi ko alam kung kaya kong gawin to pero susubukan ko para sayo.

Natatandaan mo ba nung sinabi ko na lahat gagawin ko para sayo? Lagi mong sinasabi na alam mo na mahal kita, tanong ko lang, minahal mo ba ako? Kailan lang napakasaya natin, wala tayong pakialam sa mundo. Naalala mo pa ba ang text na to? It fils gud to mit ur family. Being wid ur nephew and the stare of ur mom?shocks! ok na din kahit sinabi nilang kahawig ko ang gf mo. I wantd d cold water coming from ur bathroom and I always wanted 2 wash the dishes with you! Iloveyousomuch! I know it’s hard but im willing to take the risk with you. I need you in my life and I want it 2 b 4ever until my last breath. I will always choose to love you!” Kahit ubusin ko ang luha ko ngayon ay hindi ko na mababago ang desisyon mo.

Paano ba ang magmahal? Mahal mo ang isang tao pag lagi mo siyang hinahanap, ‘pag bumubilis ang tibok ng puso mo ‘pag kasama o nakikita mo siya, ipinapadama mo sa kanya na siya ang pinakamahalaga sa buhay mo at higit sa lahat ay ‘yung alam mo na kahit na anong mangyari ay hindi ka niya iiwan.

Pag nagawa mo bang saktan ang isang tao o pag nagawa mo siyang iwan ay masasabi mo bang mahal mo siya? Hai. Sa Bawat araw na lumilipas, lalo kitang hinahanap, lalo kiyang minamahal. Kung maibabalik ko lang ang mga pangyayari, pipiliin kong makilala ka sa MAS TAMANG PANAHON

SA DAKO PAROON

Sa dako paroon inaabangan ang paglubog ng araw...umaasang kinabukasan ay muli itong sisikat upang magbigay ng panibagong kabuluhan sa buhay.

Sa dako paroon, nasilayan kita, nakilala, naka daupang palad...sa dako paroon kung saan mga ngiti mo ang siyang naging liwanag ng mapanglaw na mga mata...Sa dako paroon, nabuo mga pangarap, umaasa, muling huminga at natutong lumaban...

Sa dako paroon, unti unti kang naglalaho, natatanaw na papapalayo.Mga hakbang na tila hindi na magbabalik, na hindi na muli pang dadaanan ang landas patungo kung saan kita nakilala...

Sa dako paroon, umaasa, naghihintay, hanggan sa dako paroon tuluyang naglaho na...

Sa dako paroon muling lulubog ang araw, muling lalamunin ng dilim ang kulay ng kapaligiran, muling mangangamba, muling mag-iisa, doon...sa dako paroon...

-bulilit